Projekt nie stanowił oceny wiedzy, kompetencji ani jakości pracy personelu. Jego celem było sprawdzenie, w jaki sposób organizacja i istniejące procedury wspierają podejmowanie decyzji, eskalację, wybór miejsca docelowego, komunikację z ośrodkiem przyjmującym oraz przekazanie pacjenta.
Zakres projektu
Etap terenowy obejmował stress test ścieżki kliniczno-operacyjnej, analizę dostępnej dokumentacji oraz ocenę punktów decyzyjnych pomiędzy zespołem przedszpitalnym, szpitalnym oddziałem ratunkowym i pracownią hemodynamiki.
Analiza koncentrowała się na funkcjonowaniu systemu, a nie na ocenie indywidualnych osób.
Oceniono w szczególności:
- • dostępność i zakres obowiązujących protokołów;
- • sposób przekazywania informacji;
- • podejmowanie decyzji o miejscu docelowym;
- • proces eskalacji;
- • kontakt z ośrodkiem przyjmującym;
- • strukturę przekazania pacjenta;
- • dostępność danych umożliwiających ocenę przebiegu ścieżki.
Zidentyfikowane mocne elementy
Analiza potwierdziła obecność kilku istotnych elementów wspierających postępowanie z pacjentem z podejrzeniem STEMI:
- ✓ formalnego protokołu STEMI;
- ✓ teletransmisji EKG;
- ✓ bezpośredniego kontaktu z pracownią hemodynamiki;
- ✓ algorytmu wyboru miejsca docelowego;
- ✓ strukturyzowanego przekazania pacjenta.
Elementy te stanowią istotną podstawę organizacyjną dla dalszego rozwoju ścieżki.
Obszary wymagające dalszego doprecyzowania
Diagnostyka wskazała również obszary wymagające dalszej pracy, standaryzacji lub pomiaru:
- • kompletność protokołu postępowania w podejrzeniu wstrząsu kardiogennego;
- • jednoznaczne kryteria kierowania pacjenta bezpośrednio do ośrodka o odpowiednim poziomie referencyjności;
- • mierzalność czasu od pogorszenia stanu pacjenta do uruchomienia eskalacji;
- • proces uzyskiwania akceptacji pacjenta przez ośrodek przyjmujący;
- • ograniczenie powtarzanych kontaktów telefonicznych;
- • dostępność danych dotyczących dalszego przebiegu pacjenta po przekazaniu.
Ustalenia te dotyczą konstrukcji, koordynacji i mierzalności procesu. Nie stanowią oceny indywidualnego personelu.
Status projektu
Etap terenowy, analiza operacyjna oraz raportowanie zostały wykonane.
Projekt pozostaje jednak niezakończony w zakresie:
- • formalnego zamknięcia organizacyjnego;
- • debriefu z aktualnym kierownictwem;
- • potwierdzenia, które rekomendacje zostały wdrożone;
- • walidacji zmian operacyjnych;
- • oceny rezultatów po wdrożeniu.
Na podstawie dostępnych danych nie można obecnie potwierdzić poprawy wyników klinicznych, skrócenia czasu eskalacji ani trwałej zmiany sposobu działania ścieżki.
Ograniczenia pomiaru
W projekcie nie uzyskano kompletnego zestawu danych wymaganych do wiarygodnego obliczenia zbiorczego indeksu gotowości operacyjnej.
Z tego powodu MOST Clinical nie publikuje wyniku liczbowego dla tej organizacji.
Wyniki oparte częściowo na wartościach zastępczych lub niepełnych danych nie powinny być przedstawiane jako potwierdzona ocena klienta.
Wniosek metodologiczny z pilotażu dotyczy potrzeby lepszego przygotowania i wdrożenia instrumentów pomiarowych w kolejnych projektach.
Kolejne kroki
Formalne zamknięcie projektu powinno obejmować trzy elementy:
1. Zamknięcie organizacyjne
Uporządkowanie dokumentacji, potwierdzenie zakresu wykonanych prac oraz jednoznaczne oznaczenie materiałów klientowskich, wewnętrznych i roboczych.
2. Debrief z kierownictwem
Przedstawienie ustaleń, omówienie mocnych stron i luk procesowych oraz uzgodnienie, czy organizacja zamierza kontynuować działania wdrożeniowe.
3. Walidacja wdrożenia
Sprawdzenie, czy rekomendowane zmiany zostały wprowadzone, oraz zebranie dowodów pozwalających ocenić ich faktyczne zastosowanie.
Wniosek
Pilotaż potwierdził, że diagnostyka ścieżek wysokiego ryzyka powinna obejmować nie tylko procedury kliniczne, ale również przepływ decyzji, odpowiedzialność za eskalację, komunikację pomiędzy organizacjami oraz dostępność danych o dalszym przebiegu pacjenta.
Najważniejszym rezultatem projektu nie jest pojedynczy wynik liczbowy, lecz identyfikacja elementów procesu, które funkcjonują prawidłowo, oraz obszarów, które wymagają dalszej standaryzacji, pomiaru i walidacji.
MOST Clinical nie ocenia personelu. Analizujemy, czy system daje zespołom właściwe warunki do podejmowania szybkich, powtarzalnych i mierzalnych decyzji.